گله دارم!

از خود،ازخدا،از همه گله دارم...

ای خدا

ای تو خود اوج بی عدالتی

پس کجاست آن معجزه هایت که میگفتی

مگر در قرآنت نگفتی همه جا با شما هستم!

پس چرا هیچ گاه تو را در کنار خود ندیدم؟

پس چرا هیچ گاه دست کمک از تو ندیدم؟

دلم تنگ است...

میدانی چرا اینگونه می نالم؟

میدانی چرا اینگونه بی تابم؟

چون نیست کیسه ام پر پول و نیستم احل دروغ...

نه! اینچا دگر جای من نیست

نمیدانی!

دلم تنگ است

از این دنیا و آن دنیای پوچت بیزارم و می نالم.

حال من را نمی فهمی

اگر یک بار تحقیرت میکردند

اگر یک بار غرورت را به لجن می کشیدند

آن وقت حال من را میفهمیدی

آنوقت از اشتباه بزرگت مجنون و فریاد کشان

خود و جهانت را به آتش میکشیدی

از تو بیزارم

ای تو خود ظلم و جفا،

غم نان چقدر سخت است را نمی فهمی

چقدر سخت است خوردن غم جای نان را نمی فهمی

حال پدر خجل سرافکنده را نمی فهمی

حال فاحشه ای در حسرت ذره ای احترام را نمی فهمی

حال بچه ای گریان در حسرت عروسکی را نمی فهمی

نمی فهمی!

نمی دانی!

نمی دانم کجا روم

نمی دانم از این شب به کدام روز پناه برم؟

که این روز با شب هم آهنگ است...

من هستم از برای سرگرمیت

من هستم از برای غرورت

ای ناعدالت ترین

از پوچیت بیزارم

از وعده های عمل نکرده ات بیزارم

صدایم را میشنوی؟

کسی که می گوید نایب توست نمی دانی چه بلاها سرمان آورده

شایدم دست در دست هم این گونه سرمان آوردید؟

اینجا هرچه دیدیم جز عدالت و روشنایی...

هر چه دیدیم ظلمت بود و ویرانی...

تو هم با اینانی

تو هم بی عدالتی

تو هم ظالمی

می دانم به دردهایم میخندی

تو که مشغول عیش و نوشی

به که گله کنم

دلم تنگ است

مدام مینالم و بیزارم

از تو و خود و همه بیزارم.

برای که نماز گذارم

به که سجده کنم

برای که به خاک بنشینم

ای که غرورت فراتر از شیطان

من اینجا هر چه میبینم ظلمت است و بدی

بدی های جهانت را به یاد می سپارم

ناعدالتی هایت را به خاطر می سپارم

خودم و بختم را به گور می سپارم

تا شاید نبینم این ظالمان کریح

ای پشتوانه همه بدی ها...

ا.ه اهورا

مناسبت های برخی از اين اشعار در خاطرم نمانده است؛ از آنجمله يکی از شبانه های

بعض اين اشعار، هم در زمان وقوع حادثه نوشته شده است و پاره ئی مدت ها و گاه

اشعار بسيار ديگری نيز می توانست مستقيما در اين مجموعه گذاشته شود که از آن

در عوض، اشع ار ديگری در اين مجموعه آمده است که در شمار مرثيه ها نيست اما نشان

قطعه ی ديگری نيز در اين مجموعه گذاشته شده است که توضيح مختصری را ايجاب می

کشيده تعميم می دهد و به صورت حديث نفس زنان و مردانی در می آورد که

خون رگان خود را قطره قطره نثار کردند، تا خلق

هرگز از مرگ نهراسيده ام

که مزد گورکن

از آزادی آدمی

افزون تر باشد

●

جستن

يافتن

و آنگاه

به اختيار برگزيدن

و از خويشتن خويش

اگر مرگ را از اين همه ارزشی بيش تر باشد

نشر تدبير

4

مرگ وارطان

در خانه، زير پنجره گل داد ياس پير،

وارطان سخن نگفت،

سرافراز

●

مرغ سکوت، جوجه ی مرگی فجيع را

وارطان سخن نگفت،

چو خورشيد

از تيرگی بر آمد و در خون نشست و رفت

●

وارطان سخن نگفت

●

وارطان سخن نگفت

گل داد و

و

نشر تدبير

5

شکاف

زاده شدن

بر نيزه ی تاريک

همچون ميلاد گشاده ی زخمی،

سفر يگانه ی فرصت را

سراسر

بر شعله ی خويش

سوختن

تا جرقه ی واپسين،

بر شعله خرمنی

که در خاک راهش

يافته اند

بردگان

اين چنين سرخ و لوند

برخار بوته ی خون

شکفتن

وينچنين گردن فراز

بر تازيانه زار تحقير

گذشتن

و راه را تا غايت نفرت

آه، از که سخن می گويم؟

ما بی چرا زندگانيم

نشر تدبير

6

دختران اميد تنگ

در دشت بی کران

و آرزوهای بيکران

در خلق های تنگ

دختران آلاچيق نو

از زره جامه تان اگر بشکوفيد

باد ديوانه

يال بلند اسب تمنا را

●

دختران عشق های دور

روز سکوت و کار

دختران روز

بی خستگی دويدن،

شب

در رقص راهبانه شکرانه ی کدام

آتش زدای کام

بازوان فواره ئی تان را

خواهيد برافراشت؟

●

نشر تدبير

7

موها، نگاه ها

به عبث

عطر لغات شاعر را

دختران رفت و آمد

دختران شرم

شبنم

افتادگی

از زخم قلب آبائی

در سينه کدام شما خون چکيده است؟

پستان تان، کدام شما

گل داده در بهار بلوغش؟

لب های تان، کدام شما

لب های تان، کدام،

اکنون کدام يک ز شما

بيدار می مانيد

در بستر خشونت نوميدی

در بستر فشرده دلتنگی

در بستر تفکر پر درد رازتان

بدرخشاند

تا ديرگاه، شعله آتش را

در چشم بازتان؟

●

بين شما کدام

بين شما کدام

صيقل می دهيد

سلاح آبائی را

برای

روز

انتقام؟

نشر تدبير

8

عشق عمومی

اشک رازی ست

لبخند رازی ست

عشق رازی ست

اشک آن شب لبخند عشقم بود

●

قصه نيستم که بگوئی

نغمه نيستم که بخوانی

صدا نيستم که بشنوی

يا چيزی چنان که ببينی

من درد مشترکم

●

درخت با جنگل سخن می گويد

علف با صحرا

ستاره با کهکشان

و من با تو سخن می گويم

نامت را به من بگو

دستت را به من بده

حرفت را به من بگو

قلبت را به من بده،

من ريشه های ترا دريافته ام

با لبانت برای همه لب ها سخن گفته ام

نشر تدبير

9

در خلوت روشن با تو گريسته ام

برای خاطر زندگان،

و در گورستان تاريک با تو خوانده ام

زيبا ترين سرودها را

زيرا که مردگان اين سا ل

●

دستت را به من بده

دست های تو با من آشناست

بسان ابر که با توفان

بسان علف که با صحرا

بسان باران که با دريا

بسان پرنده که با بهار

بسان درخت که با جنگل سخن می گويد

زيرا که من

ريشه های ترا دريافته ام

زيرا که صدای من

نشر تدبير

ساعت اعدام

در قفل در کليدی چرخيد

لرزيد بر لبانش لبخندی

چون رقص آب بر سقف

از انعکاس تابش خورشيد

●

بيرون

رنگ خوش سپيده دمان

ماننده ی يکی نوت گمگشته

می گشت پرسه پرسه زنان روی

سوراخ های نی

●

در قفل در کليدی چرخيد

رقصيد بر لبانش لبخندی

چون رقص آب بر سقف

از انعکاس تابش خورشيد

●

در قفل در

نشر تدبير

11

کيفر

در اين جا چار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب، در هر نقب چندين حجره، در هر حجره

از اين زنجيريان يک تن، زنش را در تب تاريک بهتانی به ضرب

از اين مردان، يکی، در ظهر تابستان سوزان، نان فرزندان خود

را، بر سر برزن، به خون نان فروش

از اينان، چند کس، در خلوت يک روز باران ريز، بر راه

رباخواری نشسته اند

کسانی، در سکوت کوچه، از ديوار کوتاهی به روی بام

جسته اند

کسانی، نيم شب در گورهای تازه، دندان طلای مردگان را

من اما هيچ کس را در شبی تاريک و توفانی نکشته ام

من اما راه بر مرد رباخواری نبسته ام

در اين جا چار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب و در هر نقب چندين حجره، در هر

حجره چندين مرد در زنجير

در اين زنجيريان هستند مردانی که مردار زنان را دوست

در اين زنجيريان هستند مردانی که در رويای شان هر شب زنی

من اما در دل کهسار روياهای خود، جز انعکاس سرد آهنگ

صبور اين علف های بيابانی که می

رويند و می پوسند و می خشکند و

نشر تدبير

مرا گر خود نبود اين بند، شايد بامدادی همچو يادی دور و لغزان

نشر تدبير

سرود ابراهيم در آتش

در آواز خونين گرگ و ميش

ديگرگونه مردی آنک،

که خاک را سبز می خواست

که اينش

به نظر

هديتی نه چنان کم بها بود

که می گفت

قلب را شايسته تر آن

که به هفت شمشير عشق

در خون نشيند

و گلو را بايسته تر آن

که زيباترين نام ها

و شير آهنکوه مردی از اين گونه عاشق

ميدان خونين سرنوشت

با پاشنه آشيل

روئينه تنی

که راز مرگش

اندوه عشق

●

تو را آن به که چشم

نشر تدبير

●

يکی نه

بسنده بود

که سرنوشت مرا بسازد؟

من

تنها فرياد زدم

من از

فرو رفتن

تن زدم

صدائی بودم من

من بودم

و شدم

نه زان گونه که غنچه ئی

گلی

يا ريشه ئی

که جوانه ئی

يا يکی دانه

راست بدان گونه

که عامی مردی

شهيدی؛

●

من بينوا بندگکی سر به راه

نبودم

و راه بهشت مينوی من

بزرو و طوع و خاکساری

مرا ديگر گونه خدائی می بايست

شايسته ی آفرينه ئی

که نواله ی ناگزير را

گردن

نشر تدبير

و خدائی

ديگرگونه

●

که تو بودی،

و کوهوار

پيش از آن که به خاک افتی

نستوه و استوار

سرنوشت تو را

بتی رقم زد

که ديگران

می پرستيدند

بتی که

ديگرانش

نشر تدبير

از عموهايت

نه به خاطر آفتاب نه به خاطر حماسه

به خاطر سايه ی بام کوچکش

به خاطر ترانه ئی

کوچک تر از دست های تو

نه به خاطر جنگل ها نه به خاطر دريا

به خاطر يک برگ

به خاطر يک قطره

روشن تر از چشم های تو

به خاطر يقين کوچکت

که انسان دنيائی است

به خاطر آرزوی يک لحظه ی من که پيش تو باشم

به خاطر دست های کوچکت در دست های بزرگ من

و لب های بزرگ من

بر گونه های بی گناه تو

به خاطر پرستوئی در باد، هنگامی که تو هلهله می کنی

به خاطر شبنمی بر برگ، هنگامی که تو خفته ای

به خاطر يک لبخند

هنگامی که مرا در کنار خود ببينی

به خاطر يک سرود

به خاطر يک قصه در سردترين شب ها تاريک ترين شب ها

به خاطر عروسک های تو، نه به خاطر انسان های بزرگ

نه به خاطر شاهراه های دور دست

به خاطر ناودان، هنگامی که می بارد

به خاطر کندوها و زنبورهای کوچک

به خاطر جار بلند ابر در آسمان بزرگ آرام

نشر تدبير

به خاطر تو

به خاطر هر چيز کوچک و هر چيز پاک به خاک افتادند،

به ياد آر

عموهايت را می گويم

نشر تدبير

ميلاد آنکه عاشقانه بر خاک مرد

نگاه کن چه فروتنانه بر خاک می گسترد

آنکه نهال نازک دستانش

از عشق

خداست

و پيش عصيانش

بالای

نه به زخم صد خنجر،

و مرگش در نمی رسد

مگر آن که از تب وهن

قلعه ئی عظيم

که طلسم دروازه اش

انکار عشق را

چنين که به سرسختی با سفت کرده ای

دشنه ئی مگر

به آستين اندر

که عاشق

اعتراف را چنان به فرياد آمد

که وجودش همه

نگاه کن

نشر تدبير

چه فروتنانه بر درگاه نجابت

به خاک می شکند

رخساره ئی که توفانش

مسخ

نيارست کرد

چه فروتنانه بر آستانه تو به خاک می افتد

آن که در کمرگاه دريا

دست

نگاه کن

چه بزرگوارانه در پای تو سر نهاد

آنکه مرگش

ميلاد پر هياهوی هزار شهزاده بوده

نشر تدبير

20

شبانه

اگر که بيهده زيباست شب

برای چه زيباست

شب

شب و

رود بی انحنای ستارگان

و سوگواران دراز گيسو

بر دو جانب رود

يادآورد کدام خاطره را

يا قصيده ی نفسيگر غوکان

به هنگامی که هر سپيده

به صدای هماواز دوازده گلوله

سوراخ

می شود؟

●

اگر که بيهده زيباست شب

برای که زيباست شب

برای چه زيباست؟

نشر تدبير

شبانه

در نيست

راه نيست

شب نيست

ماه نيست

نه روز و

نه آفتاب،

ما

بيرون زمان

ايستاده ايم

با دشنه ی تلخی

هيچ کس

با هيچ کس

که خاموشی

به هزار زبان

در مردگان خويش

نظر می بنديم

با طرح خنده ئی،

و نوبت خود را انتظار می کشيم

بی هيچ

نشر تدبير

22

خطابه تدفين

غاقلان

همسازند،

تنها توفان

همساز

سايه سانانند،

محتاط

در مرزهای آفتاب

در هيات زندگان

وينان دل به دريا افکنانند،

به پای دارنده ی آتش ها

زندگانی

دوشادوش مرگ

پيشاپيش مرگ

هماره زنده از آن سپس که با مرگ

و همواره بدان نام

که زيسته بودند،

که تباهی

از درگاه بلند خاطره شان

کاشفان چشمه

کاشفان فروتن شوکران

جويندگان شادی

در مجری آتشفشان ها

شعبده بازان لبخند

در شبکلاه درد

با جا پائی ژرف تر از شادی

نشر تدبير

23

در برابر تندر می ايستند

خانه را روشن می کنند،

نشر تدبير

24

مرثيه

گفتند

چه ساده

چه به سادگی گفتند و

ايشان را

چه ساده

چه به سادگی

و مرگ ايشان

چندان موهن بود و ارزان بود

که تلاش از پی زيستن

به رنجبارتر گونه ئی

سفری دشخوار و تلخ

از دهليزهای خم اندر خم و پيچ اندر پيچ

●

نخواستند

که بميرند،

يا از آن پيش تر که مرده باشند

بار خفتی

بر دوش

برده باشند،

لاجرم گفتند

نمی خواهيم

نشر تدبير

25

و اين خود

ورد گونه ئی بود

پنداری

که اسبانی

ناگاهان به تک

از گردنه های گردناک صعب

و بر گرده ی ايشان

مردانی

با تيغ ها

و ايشان را

جز باد

هيچ

جز باد و به جز خون خويشتن،

چرا که نمی خواستند

نمی خواستند

نمی خواستند

نشر تدبير

26

با چشم ها

با چشم ها

ز حيرت اين صبح نا به جای

خشکيده بر دريچه ی خورشيد چارطاق

بر تارک سپيده ی اين روز پا به زای،

دستان بسته ام را

آزاد کردم از

چراغ معجزه

تشخيص نيم شب را از فچر

در چشم های کوردلی تان

سوئی به جای اگر

مانده ست آنقدر،

تا

از

کيسه تان نرفته، تماشا کنيد خوب

در آسمان شب

با گوش های ناشنوائی تان

در نيم پرده ی شب

نيمی به شادی از دل

باری

ياوه

نشر تدبير

27

ياوه،

مستيد و منگ؟

يا به تظاهر

تزوير می کنيد؟

از شب هنوز مانده دو دانگی

ور تائبيد و پاک و مسلمان،

نماز را

●

هر گاو گند چاله دهانی

می خواهد

با اتکا به ساعت شماطه دار خويش

بيچاره خلق را متقاعد کند

که شب

●

من

درد در رگانم

حسرت در استخوانم

چيزی نظير آتش در جانم

سرتاسر وجود مرا

گوئی

چيزی به هم فشرد

تا قطره ئی به تفتگی خورشيد

از تلخی تمامی درياها

نشر تدبير

28

آنان به آفتاب شيفته بودند

زيرا که آفتاب

تنهاترين حقيقت شان بود،

با نور و گرميش

مفهوم بی ريای رفاقت بود

با تابناکش

از آفتاب ياد بگيرند

که بی دريغ باشند

در دردها و شادی هاشان

حتی

و کاردهای شان را

جز از برای قسمت کردن

●

آفتاب

مفهوم بی دريغ عدالت بود و

آنان به عدل شيفته بودند و

اکنون

با آفتابگونه ئی

آنان را

اين گونه

دل

●

ای کاش می توانستم

خون رگان خود را

من

نشر تدبير

29

قطره

قطره

قطره

بگريم

ای کاش می توانستم

بر شانه های خود بنشانم

اين خلق بی شمار را

گرد حباب خاک بگردانم

تا با دو چشم خويش ببينند که خورشيدشان کجاست

ای کاش

نشر تدبير

30

اينک موج سنگين گذر زمان است که چون جو بار آهن در من

اينک موج سنگين گذر زمان است که چون دريائی از پولاد

●

در گذرگاه نسيم سرودی ديگرگونه آغاز کردم

در گذرگاه باران سرودی ديگرگونه آغاز کردم

نيلوفر و باران در تو بود

فواره و رويا در تو بود

من برگ را سرودی کردم

سرسبزتر ز بيشه

من موج را سرودی کردم

پر نبض تر ز انسان

من عشق را سرودی کردم

سرسبز تر ز جنگل

من برگ را سرودی کردم

پر تپش تر از دل دريا

من موج را سرودی کردم

پر طبل تر از حيات

من مرگ را

نشر تدبير

عاشقانه

بيتوته کوتاهی ست جهان

خورشيد

همچون دشنامی بر می آيد

و روز

آه

پيش از آن که در اشک غرقه شوم

درختان

جهل معصيبت بار نياکانند

و نسيم

مهتاب پائيزی

چيزی بگوی

پيش از آن که در اشک غرقه شوم

هر دريچه ی نغر

عشق

رطوبت چندش انگيز پلشتی ست

و آسمان

سر پناهی

تا به خاک بنشينی و

بر سرنوشت خويش

آه

پيش از آن که در اشک غرقه شوم چيزی بگوی

نشر تدبير

32

چشمه ها

از تابوت می جوشند

عصمت به آينه مفروش

خامش منشين

خدا را

پيش از آن که در اشک غرقه شوم

از عشق