شور بختی چنین را آغازی بود اینک

رازش چه بود براستی رازش چه بود!

لحظه پلید را سپیدی به نام زدیم

حرامت باد آن شور حرامت باد

آن رسم عهد نطفه ای به گور بود

ما رقصان به تماشا بودیم

تعبیر چشمان فروبسته چنین بود

سرخ بسان مستی ناسیراب

پنجه به خیال میزیم

شور بختی چنین را آغازی بوذ اینک

پ.ا آزاد

به تو گفتم راه را بر تو پیمودم ماه را

آه! که از تو سرودم آه را

اقامت غمت از وجود راه بود

که راهزنی بود و سجودی شاد بود

بر تو طلبی بود و راهت جز این نبود

بشکن بت رخ وفا باز را

ای قبا سوخته ای سرمست

وای که واعظ بی جانی و نمی دانی

ز چه رو پنهانی

عاقبت دم به ذم

 دست به دست

نهان خواهد  شد ز چه روی پنهانی

پ.ا آزاد

نوابر ماه مه آلود

ماه روح من

ماه دواری بر خاک ناپاک عمیق عتیق

ماه نیایش بازی

ماه سرود افرازی

ماه به شب بد کردن

ماه تو را گم کردن

پ.ه آزاد

به یرشان برویم.

چشم را باز کنیم خاک پاشان برویم.

دیدشان خوناب

همه گریان خفتند

و چه معصوم به من می گفتند

لاله ها منتظرند

به سرشان رفتم

همه عدل و داد بود

همه با خون وضو می کردند.

ای همه زنده به این خاک قریب تو بخوان

عدل علی را تو بجوی تیغ علی را

لاله ها منتظرند

ا.ه آزاد

دستی به ستودن نیست به خود آی

نگران اشک شمع است

نگاه باید کرد 

بی نوا یاد بیار

آن همه خاطره بر باد بیار

که همه حسن بدان است

خرابات بیار.

برده جان از تن

آن یاد چنین می خواند:

فربه  و چاق و دهنگیرت کنند

عاقبت نفرینت کنند

نقاب حسن ترس است یارا

شب پر از زنجیر بر دست است یارا.

پ.ا آزاد